Β. Ι. Φειδά, Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος,
Από την άκριτη αμφισβήτηση στην ομόφωνη αποδοχή ,
Αθήνα 2017, σ. 190-194, apostoliki diakonia
Η σύγχυση λοιπόν της θεολογικής ιδεοληψίας των σλαβόφιλων φιλοσόφων με τις ακραίες εθνοφυλετικές αρχές της Πανσλαβιστικής Εταιρείας αποσκοπούσε στην άμεση αποδόμηση της παραδοσιακής κανονικής δομής τόσο της θεσμικής οργανώσεως, όσο και της διαχρονικής λειτουργίας της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ήτοι του εξέχοντος θεσμικού ρόλου του Οικουμενικού πατριαρχείου και των άλλων πρεσβυγενών πατριαρχείων της Ανατολής. Βεβαίως, η παραδοσιακή εξέλιξη της εκκλησιολογικής δομής και της κανονικής λειτουργίας της Ορθοδόξου Εκκλησίας δεν ήταν δυνατόν να αμφισβητηθή ακρίτως, γιατί είχε διακηρυχθή επισήμως με κανονικές αποφάσεις Οικουμενικών συνόδων και είχε βεβαιωθή τόσο από την αστασίαστη ςφαρμογή τους στη μακραίωνη εκκλησιαστική πράξη (καν. 6 και 7 της Α', 2,3 και 6 της Β', 8 της Γ, 9, 27, 28 και 30 της Α' και 36 και 39 της Πενθέκτης Οικουμενικής συνόδου), όσο και από τη θεολογία των εγκρίτων Πατέρων για την κανονική οργάνωση και τη συνοδική λειτουργία της Εκκλησίας.




































